حقوق الحیوان

حقوق حیوانات

رسول الله(ص)- لما أبصر ناقة معقولة و علیها جهازها- : این صاحبها؟ مروه فلیستعد غداً للخصوم.

پیامبر خدا (ص) : ماده شتری را دید که زانویش بسته شده و جهاز همچنان بر پشت اوست، پرسید: صاحب آن کجاست؟ به او بگویید خودش را برای شکایت (این شتر در قیامت) آماده کند.

عنه (ص) : إن الله یحب الرفق و یعین علیه فإذا رکبتم الدواب العجف فأنزلوها منازلها فان کانت الأرض مجدبة فانجوا عنها، و إن کانت مخصبة فأنزلوها منازلها.

خداوند مدارا کردن را دوست دارد و بر انجام آن کمک می کند. پس ، هرگاه چارپایان لاغر را سوار شدید، آنها را در منزلهایشان فرود آورید. اگر زمین خشک و بی گیاه بود با شتاب از آن بگذرید و اگر سر سبز و پر علف بود ، آنها در آنجا استراحت دهید.

عنه (ص) : ارکبوا هذه الدواب سالمة واتدعوها سالمة، ولا تتخذوها کراسی لأحادیثکم فی الطرق و الأسواق، فرب مرکوبة خیر من راکبها و اکثر ذکراً لله تبارک و تعالی منه.

چارپایان سالم را سوار شوید و آنها را سالم نگه دارید و آنها را کرسی خطابه و صحبتهای خود در کوچه و بازار ها نکنید؛ زیرا بسا مرکوبی که از سواره اش بهتر است و بیشتر از او به یاد خدای تبارک و تعالی است.

عنه (ص) : لو غفر لکم ما تأتون إلی البهائم لغفر لکم کثیراً.

اگر ستمی که به حیوانات می کنید بر شما بخشیده شود، بسیاری از گناهان شما بخشوده شده است.

عنه (ص) : ألا تتقی الله فی هذه البهیمة التی ملکک الله تعالی ایاها؟ فإنه شکا إلی أنک تجیعه و تدئبه.

آیا نمی دانی این بهاییم از مخلوق خداوندند که در اختیار تو گذاشته است پس از خدا نمی ترسی؟ آن حیوان بی زبان از درد و رنجی که به او می رسانی نزد من شکایت کرد.

عنه (ص) : لعن الله من مثل بالحیوان.

نفرین خدا بر کسی که حیوان را مثله کند.

عنه (ص) : الثالث ملعون – یعنی علی الدابة.

سومین نفری که پشت ستور نشیند ملعون است. (سه پشته نباید حیوان را سوار شد)

عنه (ص) : للدابه علی صاحبها ست خصال: یعلفها إذا نزل، و یعرض علیها الماء إذا مر به، ولا یضربها إلا علی حق، و لا یحملها ما لا تطیق، ولا یکلفها من لایسر إلا طاقتها، و لا یقف علیها فواقاً.

حیوان شش حق به گردن صاحب خود دارد : هرگاه از آن پیاده شد علف دهد، هرگاه از آبی گذشت آن را آب دهد، بی دلیل آن را نزند، بیشتر از قدرتش آن را راه نبرد و مدت زیادی روی آن درنگ نکند.

الإمام الباقر(ع) : إن رسول الله (ص) سمع رجلا یلعن بعیراً، فقال (ص) : ارجع ، لا تصاحبنا علی بعیر ملعون.

امام باقر(ع): پیامبر خدا(ص) شنید که مردی شتر خود را نفرین می کند، فرمود: برگرد، با شتر نفرین شده همراه ما نیا.

فی حدیث وفاة امیر المؤمنین (ع)- : قالت ام کلثوم : ... ثم نزل إلی الدار، و کان فی الدار إوزٌّ قد اهدی إلی أخی الحسین (ع) ، فلما نزل خرجن وراءه و رفرفن وصحن فی وجهه، وکان قبل تلک اللیلة لم یصحن... ثم قال: یا بنیة ، بحقی علیک إلا ما أطلقتیه؛ فقد حبست ما لیس له لسان ولا یقدر علی الکلام إذا جاع أو عطش ، فأطعمیه و اسقیه و إلا خلی سبیله یاکل من حشاءش الأرض.

در حدیث رحلت امیر المومنین(ع) آمده است: ام کلثوم گفت:.... آن گاه امام (ع) به حیاط خانه رفت. در صحن خانه چند غاز بود که به برادرم حسین(ع) هدیه شده بود، غاز ها دنبال امام(ع) به راه افتادند و بال می زدند و رو به روی ایشان فریاد می کردند. تا آن شب چنین سرو صدایی راه نینداخته بودند ... سپس امام فرمودند: دخترم! به حقی که مرا بر توست سوگند این حیوانات را آزاد کن. من چیزی را نگه داشته ام که زبان ندارد و نمی تواند بگوید گرسنه است یا تشنه. یا آنها را آب و غذا بده یا آزادشان کن که از حشائش(سبزه ها و علف های روی زمین) زمین بخورند.

رسول الله (ص) : إن الداب‌ تقول : اللهم ارزقنی ملیک صدق: یشبعنی ، و یسقینی، ولا یحملنی ما لا اطیق.

پیامبر خدا(ص): حیوانات می گویند: خدایا! صاحب خوبی نصیب من کن؛ کسی که مرا سیرآب و غذا کند و بیش از توانم بر من بار ننهد.

ضرب الدابة

زدن حیوانات

رسول الله (ص) : لا تضربوا الدواب علی وجوهها: فإنها تسبح بحمد الله.

پیامبر خدا (ص) : به صورت حیوانات نزنیند؛ زیرا آنها حمد و تسبیح خدا می گویند.

حج علی بن الحسین (ع) علی ناقة له اربعین حجة : فما قرعها بسوط.

علی بن حسین (ع) چهل بار با شتر خود به حج رفت و یک تازیانه بر آن نزد.

رسول الله (ص) : اضربوها علی النفار، ولا تضربوها علی العثار.

پیامبر خدا (ص) : حیوان را برای چموشی و سرکشی کردن بزنید، اما برای لغزیدن و به سر در آمدن نزنید.

عنه (ص) : وقد مر (ص) بحمار قد وسم فی فی وجهه-: أما بلغکم أنی لعنت من وسم البهیمة فی وجهها أو ظربها فی وجهها؟!

پیامبر خدا (ع) الاغی را دید که صورتش را داغ کرده اند، فرمود: مگر نشنیده اید که من نفرین کرده ام آن کسی را که صورت حیوان را داغ کند یا بر چهره اش تازیانه زند؟