هوا

هوا مهمترین عامل حیات موجودات زنده هوازی می باشد. نیاز انواع مختلف موجودات به عناصر تشكیل دهنده هوا متناسب باارگانیسم و متابولیسم آنها متفاوت است. هرچه پیچیدگی جاندار افزایش می یابد نیاز او به عناصر متنوع بیشتر و تاثیر برهم خوردن نظم حاكم بر تركیبات هوا بر جاندار، زیادتر می گردد اولیه ترین نیاز انسان به عنوان موجودی هوازی وپیچیده، هوایی قابل تنفس است. بشر از ابتدای تولد و به طبع آن از ابتدای تاریخ پیدایشش همواره کوشیده است تا شرایط مناسب زیستن را برای خویشتن فراهم سازد به همین دلیل می توان ادعا کرد که یکی از مهمترین موضوعات مورد توجه او هوا و کیفیت آن بوده است. درست است که ترکیب هوا و عناصر متشکله آن برای سالیان دراز برای انسانها نا شناخته مانده بود اما در همان زمان هم مکان زندگی خود را جایی دور از آلاینده های هوا از قبیل خاکستر و گازهای آتشفشانی ، گرد و غبار ناشی از باد و طوفان و ... انتخاب می نموده اند. بتدریج با پیشرفت فن آوری بر منابع آلاینده مصنوعی که توسط خود انسان و سهل انگاری های او ایجاد می شد افزوده می گشت و رشد روز افزون جمعیت و محدودیت مکان های قابل اسکان مزید بر علت می شد تا جمعیت ساکن نتواند از کنار منابع آلوده کننده ای که خود ایجاد کرده بودند دور شود. بدون تردید اهمیت و چگونگی مکانیسم این فرایندها از ابتدا برای بشر روشن نبوده است اما پس از انقلاب صنعتی در اروپا به ناگاه روند ورود آلاینده ها به هوای مورد استنشاق سیر تصاعدی صعودی یافت و به فاصله چندین سال انسان مدرن بصورت جدی نگران کیفیت یکی از نیازهای اولیه اش یعنی " هوا " شد.
نقش انکار ناپذیر صنایع در پیشبرد برنامه های توسعه در ابعاد مختلف و نیز ضرورت بکار گیری منابع طبیعی، انسانی و اقتصادی و پیامدهای ناگوار ناشی از تغییر در تعادل طبیعی منابع مذکور نظیر کاهش منابع، تولید انواع پسماندها و مواد زائد و رها ساختن آنها در محیطهای پذیرنده هوا ، آب و خاک که موجب بروز معضلات زیست محیطی و آلودگی های گوناگون گشته است سیاستگزاران وبرنامه ریزان را ناگزیر ساخته است تا در فکر راه چاره ای برای برقراری توازن بین طرح های توسعه، بویژه برنامه های صنعتی و اصول حفاظت محیط زیست باشند. یکی از این راه ها برقراری اصل "توسعه پایدار" در کلیه برنامه ها می باشد.

آلاینده های اصلی هوا، استانداردها و اثرات بهداشتی و زیست محیطی آلاینده ها