استانداردهای ملی كیفیت هوای محیط

استانداردهای ملی كیفیت هوای محیط در سال 1990، توسط EPA ، در اعلامیه هوای پاك، استانداردهای ملی كیفیت هوای محیط برای آلاینده های هوا، با در نظر گرفتن اثرات سوء آنها بر سلامت جامعه و محیط زیست تدوین شد. در اعلامیه هوای پاك، دو نوع استاندارد كیفیت هوا تعریف شده است[EPA Website;2002] :

استانداردهای اولیه كه محدودیت هایی رابرای حفاظت بهداشت عمومی در نظر گرفته و در آن سلامت و بهداشت افراد " حساس" جامعه مانند بیماران مبتلا به آسم، كودكان و افراد سالخورده مورد توجه قرار گرفته است.

• استانداردهای ثانویه

در استانداردهای ثانویه محدودیتهایی بمنظور حفظ رفاه عمومی، همچون مقابله با كاهش قابلیت دید، صدمات وارده به حیوانات، حیات وحش، آب و خاك، محصولات كشاورزی، پوشش گیاهی، ساختمان ها و سایر ارزش های اقتصادیµ ملحوظ می گردد.
دفتر EPA در رابطه با "برنامه ریزی كیفیت هوا و استانداردها"، استانداردهای ملی كیفیت هوای محیط را در رابطه با 6 آلاینده اصلی هوا (منواكسید كربن، دی اكسید نیتروژن، ازون، سرب، ذرات معلق، دی اكسید سولفور) موسوم به " آلاینده های معیار" تدوین نموده است. واحدهای اندازه گیری بر حسب ppm حجمی، mg/m³ و µg/m³ هوا می باشند. این استانداردها در جدول (2-1) ارائه شده است.
براساس قانون هوای پاك، EPA ملزم به انجام موارد زیر می باشد:

• بازنگری استانداردهای بهداشت عمومی در رابطه با 6 آلاینده عمده هوا، هر 5 سال یكبار.

• به روز نمودن استانداردها در صورت لزوم، " حفظ بهداشت عمومی در یك محدوده قابل اطمینان"، بر اساس جدید ترین و بهترین دستاوردهای علمی.

• مدنظر قراردادن بهداشت و سلامت عمومی بدون در نظر گرفتن هزینه های اجرائی آنها، بهنگام تعیین استانداردهای كیفیت هوا.

جدول (2-1): استانداردهای ملی كیفیت هوا در محیط [EPA Website;2002]

همه ساله مقادیر به روز شده استاندارد، بطور تخمینی از حدود:

•  15000 مورد مرگ زودرس 

•  350000 مورد ابتلا به آسم 

•  1 میلیون مورد از كاهش قابل ملاحظه عملكرد شش ها در كودكان جلوگیری می نماید.

استاندارد قبلی ازون بصورت استاندارد اولیه 1 ساعته (براساس اثرات بهداشتی) با یك استاندارد جدید 8 ساعته ، بمنظور محافظت در برابر مدت زمانهای مواجهه طولانی تر، جایگزین گردیده است. در تدوین استاندارد 8 ساعته، EPA مقدار استاندارد را معادل 08/0 ppm  در نظر گرفته است.
EPA استانداردهای اولیه ذرات را با افزودن یك استاندارد جدید سالانه 5/2 PM معادل 15µg/m ³ و یك استاندارد جدید بیست و چهار ساعته5/2 PM معادل 65µg/m ³ مورد تجدید نظر قرار داده است. همچنین استاندارد سالانه 10 PM معادل 50µg/m ³ و استاندارد بیست و چهار ساعته 10 PM، معادل 150µg/m ³ را با تغییر شكل استاندارد، تنظیم نموده است.
مقادیر استاندارد سرب در رابطه با اثرات بهداشتی در سال 1978 مورد بازنگری قرار گرفت و مقدار آن 1.5µg/m ³ و بصورت متوسط فصلی ( هر 3 ماه یكبار) تعیین گردید. استاندارد ثانویه برای سرب مطابق با استاندارد اولیه آن است.
دو مقدار استاندارد در رابطه با اثرات بهداشتی منواكسید كربن، یكی استاندارد 8 ساعته، معادل9ppm و دیگری استاندارد یك ساعته معادل 35ppm وجود دارند. در هر دو نوع استاندارد، نباید بیش از یكبار در سال، مقادیر منواكسید كربن از حد مجاز، تجاوز نماید. EPA تصمیم خود را در رابطه با حفظ مقادیر كنونی استاندارد در رابطه با منواكسید كربن در سال 1994 اعلام نمود . هیچگونه استاندارد ثانویه نیز برای CO وجود ندارد.
مقادیر كنونی استاندارد در رابطه با دی اكسید نیتروژن، توسط EPA در سال 1995 پیشنهاد گردیده است . استانداردهای اولیه و ثانویه در رابطه با دی اكسید نیتروژن، هر دو معادل 053/0 ppm می باشد كه بصورت متوسط سالانه اندازه گیری می گردند. EPA تصمیم نهایی خود را در رابطه با استانداردهای دی اكسید نیتروژن در اكتبر 1996 صادر نمود.
در ماه می سال 1996، EPA رای نهایی خود را در رابطه با حفظ مقادیر كنونی استانداردهای دی اكسید سولفور اعلام نمود. دو استاندارد اولیه برای SO2، یكی براساس متوسط بیست و چهار ساعته و معادل 14/0 ppm و دیگری براساس متوسط سالانه و معادل 030/0 ppm می باشند. غلظت SO2 از مقادیر استاندارد 24ساعته، ممكن است بیش از یك بار در سال تجاوز نماید ، اما از مقادیر استاندارد سالانه ، هرگز نباید تجاوز نماید . در ژانویه سال 1997، EPA یك برنامه جدید برای مشخص نمودن میزان پتانسیل ریسك ها و خطرات بهداشتی، در رابطه با آسم حاصل از مواجهه با مقادیر ماكزیمم و كوتاه مدت SO2، در موقعیت های مختلف محلی وضع نمود . استانداردهای ثانویه توسط EPA در سال 1993، بمیزان 50/0 ppm براساس متوسط سه ساعته حفظ گردید. این مقادیر استاندارد ثانویه نباید بیش از یكبار در سال از مقادیر مجاز تجاوز نماید.